Make something we want without disturbing others.
กี่การประชุมแล้วที่ผ่านเข้ามาในชีวิตคุณ มีไหมที่ห้องประชุมนั้นหัวหน้าของคุณไม่ได้เริ่มต้นด้วยคำสั่ง แต่เริ่มต้นด้วยคำถามว่า “ผม/ฉัน จะช่วยอะไรคุณได้บ้างเพื่อให้งานนี้สำเร็จ?” ถ้าไม่เคยได้ยิน คุณมาถูกที่แล้วครับ
คุณเป็นกันไหมครับ รู้สึกว่าเรากำลังเผชิญกับปรากฏการณ์ที่น่าสนใจอย่างหนึ่ง คือ ภาวะ “พูดเยอะ ฟังน้อย” มันไม่ใช่แค่เรื่องของมารยาททางสังคมธรรมดา แต่มันสะท้อนถึง
ทำไม…พอเราได้สิ่งเหล่านั้นมาจริงๆ ความสุขที่คิดว่าจะอยู่กับเราตลอดไป กลับจางหายไปอย่างรวดเร็ว?
ลองนึกภาพว่าเด็กจบใหม่ชื่อ พิม ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากบริษัทในฝันว่าเธอถูกเรียกสัมภาษณ์ ทั้งหมดแทบไม่น่าเกิดขึ้นเลย หากปราศจากการรู้จักแนวทางใหม่ๆ และทักษะที่ยิ่งกว่าแค่ “วุฒิ” เท่านั้น นี่คือจุดเริ่มต้นของการเข้าใจว่า “First Jobber คือใคร”
สิ่งที่ฉันกำลังจะทำต่อไปนี้ สมควรให้ฉันใช้เวลาอันจำกัดของฉันกับมันหรือเปล่า? สิ่งที่จำเป็นต้องตระหนักรู้ก่อนที่จะไม่เหลือเวลาให้ตระหนัก
คุณเคยไหมที่รู้สึกว่า ทั้งวันไม่ได้หยุด แต่พอถึงตอนเย็น กลับนึกไม่ออกว่าได้ทำอะไรเสร็จบ้างจริงๆ? ผมว่าหลายๆคนคงต้องเจอแบบนี้มาบ้าง ทำเยอะ แต่เหมือนไม่ได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
คุณเคยพูดกับตัวเองหรือไม่ว่า “เราคงทำไม่ได้หรอก” แล้วสุดท้าย…มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ? นี่ล่ะคือสิ่งที่เรียกว่า “Self-fulfilling Prophecy”
บางคนโชคดีเหลือเกิน เหมือนเขารู้ว่าอยากทำอะไรในชีวิตตั้งแต่เด็ก เขาจึงมุ่งหน้าไปทางนั้นโดยไม่มีอ้อมค้อม แต่พอหันกลับมาดูตัวเอง กลับไม่มั่นใจเสียทีว่า “ฝันของฉันคืออะไร?” หรือแม้จะมีความฝัน ก็ยังไม่กล้าก้าวออกไปตามทางนั้น
บางคนเลือกเงียบ บางคนเลือกตอบโต้ บางคนเลือกหลบเลี่ยง แล้วคุณล่ะ? ลองจินตนาการถึงสถานการณ์หนึ่งในที่ประชุม คุณเสนอไอเดียอย่างตั้งใจ แต่เพื่อนร่วมงานอีกคนขัดทันที พูดประชด หรือแย่งพูดด้วยน้ำเสียงเยาะหยัน ความรู้สึกเจ็บใจ คับข้องใจค่อยๆ สะสม คำถามคือ เราจะอยู่ร่วมกับคนที่เป็น “ศัตรู” ในที่ทำงานได้อย่างไร
ลองนึกภาพว่าคุณเพิ่งทานข้าวอิ่ม แล้วมีคนถามคุณว่า “พรุ่งนี้จะกินเค้กชิ้นใหญ่มั้ย?” คุณตอบอย่างมั่นใจว่า “ไม่เอาแน่นอน แค่คิดก็เลี่ยนแล้ว” แต่พอถึงวันพรุ่งนี้จริงๆ ซัดเรียบ