วันที่3 ระหว่างทางคือเป้าหมายหาใช่ปลายทางไม่
เวลา 6:15 น.
เช้านี้ผมตื่นขึ้นพร้อมกับความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนมีบางอย่างรอผมอยู่ในวันนี้ ผมลุกขึ้นจากเตียงและมองไปที่สมุดบันทึกที่วางอยู่บนโต๊ะ มันเหมือนกำลังเรียกให้ผมเปิดดูอีกครั้ง ผมพลิกไปยังหน้าที่จดคำถามไว้เมื่อคืน “ฉันกำลังใช้ชีวิตในแบบที่ต้องการจริงหรือเปล่า?” คำถามนี้ทำให้ผมรู้สึกกระตือรือร้นที่จะหาคำตอบ และวันนี้ผมตั้งใจจะทำอะไรที่ไม่เคยทำมาก่อน
เวลา 8:00 น.
ผมตัดสินใจเดินทางไปทำงานโดยลงก่อนสถานีรถไฟปลายทางเหมือนเดิม ผมเลือกที่จะเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยที่ไม่เคยผ่านมาก่อน ระหว่างทาง ผมเจอร้านกาแฟเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ในมุมเงียบ ๆ ของซอย ร้านนี้ชื่อ “จุดเริ่มต้น” ชื่อร้านสะดุดตาผมจนต้องแวะเข้าไป ภายในร้านตกแต่งด้วยบรรยากาศอบอุ่น มีหนังสือเก่าจัดวางเรียงราย ผมสั่งกาแฟแล้วนั่งลงที่มุมหนึ่ง ขณะที่กำลังจิบกาแฟ เจ้าของร้านซึ่งเป็นชายวัยกลางคนเดินเข้ามาทักทาย
“คุณดูเหมือนคนที่กำลังตามหาคำตอบบางอย่าง” เขาพูดพร้อมรอยยิ้ม
ผมเล่าเรื่องสมุดบันทึกและคำถามที่ผมคิดอยู่ให้เขาฟัง ชายคนนั้นมองหน้าผมแล้วพูดว่า
“บางครั้งคำตอบไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง แต่อยู่ระหว่างทางที่คุณเดิน”
แม้ว่าจะรู้สึกเหมือนผู้คนเหล่านี้เป็นขบวนการ แต่ลึกๆผมก็คิดว่านั่นไม่น่าจะใช่ เพราะเขาไม่ได้อะไรจากการทำเช่นนี้
เวลา 10:00 น.
ผมมาถึงออฟฟิศช้ากว่าปกติ แต่ความรู้สึกของผมไม่เหมือนเดิม วันนี้ผมมองรอบตัวด้วยสายตาที่ต่างออกไป ผมเริ่มสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานบางคนที่มักจะนั่งเงียบ ๆ และไม่ค่อยพูดคุย ผมลองเริ่มทักทายและชวนคุยเล็กน้อย ปรากฏว่าหนึ่งในนั้นชื่อ “ทาคาดะ” เขาเล่าว่าเขาเองก็เคยรู้สึกว่าชีวิตวนลูปเหมือนกัน แต่เขาเพิ่งเริ่มเรียนดนตรีในช่วงเย็นเพื่อเติมความฝันที่เคยลืมไป
“ชีวิตเราเปลี่ยนได้ ถ้าเรากล้าที่จะทำอะไรที่แตกต่างออกไป” ทาคาดะบอกผม ประโยคเดียวนั้นทำให้ผมมองเขาใหม่ในอีกมุมที่ไม่เคยมองมาก่อน
เวลา 12:00 น.
ระหว่างพักเที่ยง ผมตัดสินใจเดินไปที่ห้องเก็บของท้ายออฟฟิศอีกครั้ง แต่คราวนี้ผมพบว่ามันไม่เหมือนเดิม ข้างในมีแสงสลัว ๆ จากหน้าต่างที่ผมไม่เคยสังเกตมาก่อน ผมเดินเข้าไปใกล้และพบกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ มันเขียนว่า “จงกล้าทำในสิ่งที่หัวใจเรียกร้อง แม้ว่ามันจะดูไร้เหตุผล”
เวลา 17:30 น.
หลังเลิกงาน ผมตัดสินใจไม่กลับบ้านทันที ผมเดินไปที่สวนสาธารณะใกล้ ๆ นั่งลงบนม้านั่ง และเริ่มคิดถึงสิ่งที่ได้พบเจอในวันนี้
ผมเปิดสมุดบันทึกและเขียนเพิ่มอีกคำถามหนึ่ง
“อะไรคือสิ่งที่หัวใจฉันเรียกร้อง?”
เวลา 19:00 น.
ผมกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม ผมเริ่มมองหาความหมายในสิ่งเล็ก ๆ รอบตัว สิ่งที่เคยเป็นแค่กิจวัตรประจำวันเริ่มมีความหมายขึ้น คืนนี้ผมรู้สึกถึงความตื่นเต้นที่รออยู่ในวันพรุ่งนี้ และผมรู้ว่าผมพร้อมที่จะก้าวไปข้างหน้า แม้จะยังไม่รู้ว่าคำตอบสุดท้ายคืออะไร แต่การเดินทางนี้ทำให้ผมรู้ว่าชีวิตไม่จำเป็นต้องวนลูปอีกต่อไป
บางที… พรุ่งนี้อาจเป็นวันแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่